Actueel

PAROCHIENIEUWS :

Vieren van op afstand.


Ook in de mei-maand kunnen wij nog niet samen vieren in ons vertrouwd kerkgebouw.

We kunnen wel samen vieren van op afstand en ons zo verbonden voelen met elkaar.

Net zoals in de Vasten en de Goede Week blijven we een Omdenk-viering aanbieden.

Zoek een rustig plekje en neem het boekje erbij dat je vindt door op onderstaande link te klikken.

Aanbod voor de kinderen

Deze week kan je kijken en luisteren naar het mooie verhaal van de muis en de muur.


Ik vraag mij af welk deel uit het verhaal jij het mooist vindt?

Ik vraag mij af welk deel uit het verhaal jij het belangrijkst vindt?

Ik vraag mij af of dit verhaal ook over jou gaat? Herken jij ergens een stukje van jezelf?

Ik vraag mij af of je in dit verhaal iets van God herkent?


Schrijf, teken en/of knutsel maar en stuur het resultaat naar ons: donboscobuizingen@gmail.com

Hoe gaat de Don Boscoparochie Buizingen om met Corona tot eind mei 2020?

 

                                                                 Het is meer wijs een belletje te doen

                                                                            dan Corona te vervloeken

 

De Don Bosco Belev-Wegwijzer om toch elkaar nabij te blijven ook al kan samenkomen even niet.

 

Enkele tips die wij u graag aanreiken vanuit de parochieploeg:

 

*Tot eind mei 2020 zijn er geen vieringen en andere samenkomsten in de kerk en de  parochielokalen.

Ook doopsels en huwelijken mogen niet meer doorgaan.

Uitvaarten kunnen plaatsvinden in beperkte kring.

Ons kerkgebouw blijft open voor persoonlijk gebed en bezinning.

 

Wat niet wil zeggen dat wij geen contact meer kunnen hebben met elkaar.

Daarom deze oproep en uitnodiging om op een andere wijze elkaar nabij te zijn.

 

*Als je mensen kent die alleen wonen en met wie je soms een babbel deed na de viering in de kerk:

-ook al kan een bezoekje even niet-: Bel deze persoon. Mail deze persoon. Vraag of je een boodschap kan doen om ze na een belletje aan de deur af te zetten. Bel aan en leg een bloemetje voor de deur.

Ook al kunnen wij niet samen vieren, wij blijven zorg dragen voor elkaar.

 

*Ommekaar is vanaf deze week volledig gesloten.

Ook mensen die je daar ontmoette kan je op bovenstaande wijze laten voelen dat wij om elkaar geven.

Er start begin april een tijdelijk project rond voedselpakketten voor de klanten van Ommekarretje.   

 

*Zo ook voor alle andere activiteiten die nu niet kunnen doorgaan, zoals bv. de Solidaire Maaltijd.

Dit kan je oplossen door op een andere wijze Broederlijk Delen te steunen, of je vindt in de parochiewebsite hoe je de wandeltocht van de Zandlopers (Marc Dewit) t.v.v. Broederlijk Delen kan steunen.

 

We beseffen ook dat vooral onze oudere vrienden geen internet hebben. Een telefoontje kan ook deugd doen.

 

Wil je iemand bellen of mailen, maar je hebt haar of zijn telefoonnummer of mailadres niet, of je weet het adres van die persoon niet, dan kan je dit altijd vragen via het parochiesecretariaat:

 

                                                telefoonnummer: 02 356 77 71

                                    mailadres: donboscobuizingen@gmail.com

 

 

Vanuit de parochieploeg,

 

Els Paridaens,

Parochiecoördinator

 

Ps. Mochten er nog andere afspraken genomen moeten worden dan verneem je dit meteen langs deze weg.

Thuis in de kerk

De Don Boscokerk is overdag open,.. en zolang de Coronacrisis duurt zelfs tot 20 uur, i.p.v. tot 18 uur. Om 20 uur sluit Marij, na het luiden van de dagelijkse solidariteitsklokken. In de kerk is ruimte te over zodat iedereen die daar een tijdje wil bezinnen of mediteren minstens vijf stoelen op  afstand van een andere persoon kan zitten.

 

Uitzonderlijk, zolang Corona de regels bepaalt, kunnen wij in de kerk enkel praten met zij die 'in de hemel' wonen. Alle aardbewoners, hoe onchristelijk het ook klinkt, daar doen wij geen praatje mee in de kerk. Er is  altijd wat zachte muziek. Er kan ook geschreven worden, een kopje thee of koffie kan er veilig - én apart – gedronken worden... en vooral kan er gedroomd  worden van hoe 'de nieuwe hemel en de nieuwe aarde' er in de toekomst zal uitzien.

Iemand merkte op dat vroeger er amper enkele mensen per dag de open Don Boscokerk een bezoekje brachten... terwijl er nu meer mensen, - en ook kinderen - de kerk een bezoekje gunnen in de loop van de week. Per week zijn er zelfs meer bezoekers dan dat er aanwezigen waren op een gewone zondagsviering eerder dit jaar. Ook de ruime Gedachtenisweide en de bijhorende meditatietuin en de Zennewei is uitgestrekt genoeg om er veilig alleen of enkel met huisgenoten een inspirerende wandeling te doen.

Een kerk binnengaan is voor een christen altijd: een beetje thuiskomen.

AFSCHEID IN TIJDEN VAN CORONA

Het overlijden van een geliefde is een traumatische gebeurtenis.

Je verlies en verdriet kunnen delen met familie en vrienden, je gesteund weten door de uitingen van deelneming, samen de afscheidsviering bijwonen en daarna samenzitten op de rouwmaaltijd, dat alles creëert een intens gevoel van verbondenheid, van ‘zich gedragen weten’.

Een afscheidsritueel is een sociaal gebeuren en dat is nu juist wat we voor het ogenblik heel hard missen.  Het afscheid in intieme kring, met de nu geldende maatregelen,

komt hard aan voor de nabestaanden.

Ook in onze Don Boscokerk worden we ermee geconfronteerd. De uitvaart wordt even zorgvuldig voorbereid als anders, maar het voelt vreemd aan: geen laatste groet van vrienden of buren, geen fysieke steunbetuiging aan wie rouwt, geen adieu-gebaar door de hand op de kist of de urne te leggen,…

Daarom houden we er sterk aan om later een herdenkingsviering te houden voor de overledenen van de voorbije maanden. Zo’n herdenkingsviering zou niet alleen zinvol zijn voor de betrokken families maar ook voor al wie iemand kent die door de Corona crisis getroffen werd. Er zou een lied of muziekstuk uit de afscheidsviering gespeeld worden, een tekst van de familie en een getuigenis over de overledene(n) ingelast worden zodat we het warme gevoel van een afscheidsviering voor een stuk met elkaar kunnen delen.

Na de viering zou de steen met de naam van de overledene neergelegd worden op de Gedachtenisweide naast de kerk, de plek waar we de gedachtenis aan onze dierbaren blijven  koesteren.

We laten ook nog de mogelijkheid open voor een persoonlijke herdenkingsviering op vraag van de familie.

LAAT JE RAKEN

Laten wij niet de angst aanleren om niet meer in elkaars nabijheid te komen. Het kan nu even niet altijd en overal met de handen in elkaar of met een omhelzing of een schouderklopje. Maar het kan nog op vele plaatsen, manieren en momenten. Ook in onze nieuwe halve meter maatschappij? Zoek het niet te ver. Drama is niet nodig. Graag reiken wij je enkele mooie raakpunten aan. Misschien vind je er zelf nog andere. Deel ze gerust met ons.


Je kan je laten raken bij allen die nu in dezelfde bubbel wonen. Zoentjes inbegrepen. Arm in arm lopen met je huisgenoten kan. Je mag er zelfs een dans-ketting mee vormen. En zo de rustige straat oversteken. Maar je kan je ook laten raken door een mooi boek of een CD waar liederen opstaan die je niet meer hebt gehoord en nog van voor de tijd zijn dat het internet kon praten en zingen. Terugkeren naar oude geliefden, desnoods de oude koekjesdoos met foto's nog eens bovenhalen en van knie naar knie laten wandelen.

Niet dat wij meteen weer naar vroeger willen of ineens weer diepgelovig zijn geworden, de laatste tijd zie ik meer een meer mensen in hun tuin knielen in het gras. Of dat als bidden bedoeld is weet ik niet. Misschien is het ook louter onkruid wieden? Maar mensen kijken, praten intussen naar de madeliefjes, de paardenbloemen of vervloeken een ongewenste prikkende netel. Kinderen herscheppen de asfaltenoprit van hun huis in een regenboog aan kleuren. Kleurkrijtjes houden van aangeraakt te worden.

 

Zo is ook het kerkgebouw bedoeld. Het staat daar op de Alsembergsesteenweg open en nutteloos te wezen. Maar is dat wel zo? Met wijd open zomerdeuren wordt je er begroet. Alle mensen die je in het leven graag eens een knuffel wil geven kan je daar aanraken in je dromen, je fantasie, je bidden, je hunkeren naar hen. Ook de overleden tochtgenoten hoor je daar spreken. Vooral omdat het stil kan zijn in de kerk, op de gedachtenisweide. Zelfs heiligen komen er van hun voetstuk en omarmen er je. Met je ogen dicht of je mond open, mooie gewaarwordingen, beelden, muziek zal je er je zeker voelen aanraken.

 

Hoeveel keer hebben we al niet gezegd: “Had ik maar wat meer tijd voor mezelf”. Wel dat geluk is nu zomaar voor handen. Laat er je door raken. Zulke kansen krijgen wij niet teveel in het leven.

HARTSVERBONDENHEID

Een oproep om in verbondenheid na te denken over wat het 'normale leven' nu juist is. Deze coronaperiode kan ons doen stilvallen, nadenken, rijker maken in gedachten/daden, ons kansen geven. Misschien is het niet zo eenvoudig om hier even bij stil te staan en stil te vallen. Maar we hebben voor jullie een uitdaging 'hartsverbondenheid'.

Hartsverbondenheid is je verbonden voelen met je kleine kring, maar ook het grotere geheel. Je gedachten delen met elkaar om zo elkaar uit te dagen en rijker te maken. De maatschappij en de wereld die wij vorm mogen geven en als geschenk kregen met daadkrachtige verwondering en zorg omarmen en beschermen.


Vandaag een tweede getuigenis van Rik Devillé.

Het nieuwe nieuws

Het is duidelijk een trauma dat ons allen treft. Al meer dan 8.000 Belgen zijn gestorven door het Coronavirus. Mooi ook hoe allerlei solidaire acties in steden en dorpen hierdoor opleven. Maar zijn hiermee nu, twee maanden lang, alle nieuwsfeiten gedeeld? Onze nieuwszenders, onze kranten en ons wereldwijde web berichten haast enkel nog over Corona. Doet mij ook een beetje denken aan het gezegde 'wie mensen bang kan maken heeft macht over hen'. Misschien is dat wel de reden dat vandaag niemand nog kraait om een volwaardige meerderheidsregering? Van Ranst, eerste minister? Zonder verkiezingen? Het zou kunnen lukken. Media creëren een werkelijkheid. Moet dat niet omgekeerd?

Hoe zou het intussen zijn op de Griekse eilanden op de grens met Turkije? Of in het grensgebied met Syrië? En met de betogingen in Iran? En hoe vergaat het de Amazonepopulatie na de maandenlange branden in Brazilië? En de volksopstand in Ecuador? Wie heeft nu de macht in Venezuela? Of wat zijn de dagelijkse gevolgen van de maandenlange branden in Australië? Drugshandel bestaat niet meer. Terreuraanslagen zijn van het web en uit de krant verdwenen. Al maanden lang hebben wij hier niets meer van gehoord. De Soedanese vluchtelingen zijn wellicht door woestijnwinden weggevaagd? Zou het nu echt beter gaan met de wereld? Met het milieu? Met de mensheid? Is de luchtkwaliteit er beter op geworden? Alle media staan bol van coronanieuws. Sensatie voor het eigen volk eerst. De rest van de wereld is geruisloos naar de achtergrond verdwenen in onze nieuwsberichten, in ons wereldwijde web. Even in de marge: hoe zou het nu met Weinstein zijn?

 

Weinig parochies in Vlaanderen hebben nog het voorrecht een authentieke missionaris te hebben. Buizingenaar Ivo Vanvolsem werkt al veertig jaar in Kananga, Congo. Ook daar zit Corona, zo schrijft hij in zijn recente paasbrief gericht aan de christenen van Buizingen. Maar hij schrijft ook: 'We zijn hier wel gewoon geraakt aan allerhande ziekten en besmettingen door virussen. Enkele officiële cijfers over Congo 2019-2020: Malaria: 16,5 miljoen zieken waarvan 17.000 gestorven; Mazelen: 332.000 besmettingen, met 6.200 gestorven; Cholera: 31.000 besmettingen, met 540 gestorven; Ebola: de eerste epidemie was in 1976, nu kennen we al de tiende uitbraak in Congo met 2.265 doden. Deze epidemie loopt praktisch naar haar einde toe, maar deze dagen is er sprake van een heropflakkering in het oosten van het land.' Maar welke redactie ziet er nog brood in hier een reportage over te maken?

Een ander opmerkelijk neveneffect is dat slachtoffers van trauma's zoals kinder- of ander seksueel misbruik, totaal onzichtbaar zijn geworden. Door deze lockdown herbeleven zij opnieuw het oude trauma. Wat is voor hen het verschil tussen een verplicht mondmasker en een opgedrongen hand voor de mond? Of opgesloten worden in een donkere kelder en nu het huis niet meer uit mogen? Mensen met trauma's uit het verleden hebben niet de mogelijkheid onderscheid te maken tussen wat in het verleden is gebeurd en wat vandaag aan de hand is. Velen van hen leven in angst, anderen voelen zich opnieuw opgesloten, moeten weer met 'het licht aan' slapen, krijgen paniekaanvallen, moeten opnieuw naar een ziekenhuisopname of naar de psychiatrie. Of stappen uit het leven. Onherkenbaar en onzichtbaar.

 

Precies tien jaar geleden, eind april 2010, stond elke krant bol van het Vangheluwe verhaal. Precies of decennia voordien, en ook nu nog, er geen slachtoffers van seksueel misbruik waren of zijn. Precies op die momenten dat de focus elders lag. Nieuws brengen is toch veel meer dan het bevredigen van sensatielust? Goed nieuws brengt inzicht, evenwicht en perspectief. Goed nieuws openbaart, brengt aan het licht wat in het verborgene zich afspeelt. Dat wij dagelijks op de hoogte worden gesteld van het aantal landelijke sterfgevallen kan daar bij horen. Maar vernemen hoeveel kinderen er dagelijks geboren worden in dit land... waarom kom ik dat via mijn krant of op mijn scherm niet te weten? Misschien gaat het toch om een paar honderden wonderlijke openbaringen per dag, alleen al in Vlaanderen? Ik weet het niet. Ik kan dat cijfer nergens vinden in mijn dagelijks persoverzicht. Evenmin als het aantal dagelijkse cholerabesmettingen in Congo.

Rik Devillé 28/04/2020

Bezeten kerkstoelen

De kerkstoelen van de Don Boscokerk zullen er niet om treuren dat ze al een paar maanden 'onbezeten' hun pensioen afwachten. Zij hebben intussen hun vijftigste verjaardag al lang achter de rug. Sommigen onder hen beginnen te kraken of te piepen als je zelfs als rustige bezitter van zo'n kerkstoel wat durft te bewegen. De meeste van die stoelen werden intussen minstens al eenmaal in de pijnbank vastgeschroefd en gelijmd. Maar rimpelloos is hun bestaan hierdoor niet. José, de klusjesman heeft, net als Roger de vorige klusjesman, intussen de meeste stoelen meermaals stevig aangepakt. Vele decennia lang hebben zij mensen rust geboden. Nu is het hun beurt.

Het kerkbestuur weet intussen dat stijlvolle nieuwe stoelen duur zijn. Een voordeel: er hoeven niet evenveel stoelen aangekocht worden dan dat er op pensioen gaan. Bij grote volkstoeloop in de Don Boscokerk is intussen al een oplossing uitgewerkt. Lichte zwarte en gemakkelijke plooi- en stapelstoelen werden aangekocht. Een nieuwe bergruimte hiervoor werd gecreëerd op de Belevingszolder die werd ingericht in 2018 boven het jeugdkamphuis Zennedal achter de kerk. Dank u, kerkbestuur.

Buurthuis Ommekaar terug open

Sinds dinsdag 19 mei ben je terug welkom in het Buurthuis Ommekaar, Hoogveld te Buizingen. De medewerkers hebben alle Corona maatregelen netjes uitgevoerd en verwachten van de bezoekers hetzelfde. Om rustig te kunnen starten hebben wij er voor gekozen om enkel te openen op dinsdag en donderdag en dit tijdens de gewone openingsuren: in de voormiddag tussen 9 en 12 uur en in de namiddag tussen 14 en 17 uur. Er kan gewinkeld worden maar kledij, klein huisgerei en boeken binnen brengen in het Buurthuis kan nog even niet. Ook het voedingswinkeltje Het Ommekarretje is toegankelijk.

Mocht je toch nog vragen hebben betreffende Ommekaar, bel of mail dan eerst even naar Katinka Sanders, coördinator van het buurthuis: ommekaar@scarlet.be of bel haar via 0478 45 33 53.

www.buurthuisommekaar.be