Bezinning

BEZINNINGSMOMENT 

Voormalig deken Raymond Decoster trakteert ons elke week op een mooie bezinningstekst.


Dank u wel voor deze mooie geste!

Aantrekking en afstoting

 

Het is een feit… nu eens trekt de Kerk aan, dan weer roept ze vragen en negatieve reacties op.

Zelfs geëngageerde katholieken komen er voor uit dat ze het soms echt moeilijk hebben met de Kerk. Autoritaire uitspraken van kerkelijke gezagdragers en strenge regels doen hen soms verzuchten dat de Kerk niet genoeg getuigenis aflegt van het evangelie, van de Blijde Boodschap die ze verkondigt.

Sommigen schreeuwen hun protest uit, anderen bekennen en verbijten soms hun ontgoocheling. Velen nemen kritisch afstand. Het ergst lijkt mij nog de groeiende onverschilligheid van velen, meestal wel vooral bij jongeren.

Hoe kunnen wij positief opbouwend reageren op deze vertrouwens- en geloofscrisis? Door blindelings te gehoorzamen en de rangen te sluiten rond de paus? Of door zich vrijer op te stellen tegenover de hiërarchie en al het ceremonieel, en meer te zoeken naar dialoog en gemeenschap?

Het loont de moeite om hierover eens na te denken.

We moeten allereerst de idee opgeven van een ideale Kerk. Die bestaat niet, zij valt immers niet samen met het Rijk Gods. De Kerk is en blijft mensenwerk. Wat ze verkondigt en met vallen en opstaan realiseert, vindt slechts zijn voltooiing aan de andere kant van ons bestaan. Het Rijk Gods is in kiem aanwezig in de Kerk. De akker is bezaaid, het koren moet groeien.

Jezus zelf spreekt over een wereld waar goed én kwaad samen voorkomen, zoals graan en onkruid samen opgroeien. We dromen er dan misschien wel van om het kaf van het koren te scheiden, maar de fouten van de Kerk zijn uiteindelijk ook ónze fouten. De hernieuwing van de Kerk gebeurt via de bekering van haar leden.

Elk van ons beschikt over unieke gaven om de Kerk mooier en waarachtiger te maken. Daar waar je leeft en werkt, kan je altijd – in woord en daad – getuigen van Gods liefde. Iedere

Christen is geroepen om ‘profeet’ te zijn. Priesters hebben geen monopolie van verkondiging en de waarheid te spreken. De heilige Geest kan iedereen gebruiken, kan zich van iedereen bedienen. Elke christen moet bekwaam geacht worden om zijn mening te zeggen wanneer het gaat om het goed van de Kerk.

 

Hopelijk verblinden de fouten en zwakheden van de Kerk ons niet om ook haar kwaliteiten en dynamisme te zien. Overal staan leken op om hun verantwoordelijkheid op te nemen. De Kerk blijft aantrekken, provoceren en mensen samenbrengen.

Bij de profeet Jesaja kunnen we lezen: “Zie, Ik ga iets nieuws beginnen, het is al aan het kiemen, weet je dat niet?” Soms hebben wij het er moeilijk mee en lijden wij aan de Kerk. Misschien en hopelijk gaat het hier dan om… geboortepijn?


Raymond Decoster

Kan het U niet schelen, Heer?

 

Terwijl Jezus met zijn leerlingen in een bootje zit om het meer over te steken, steekt er een hevige storm op, en ze hebben tegenwind. Zo horen we zondag in het evangelie. De apostelen zijn stuurloos geworden, zijn in paniek… en Jezus ligt daar zomaar rustig te slapen. In hun angst schreeuwen ze het uit: “Meester, kan het U niet schelen dat wij vergaan?” Vertaald naar deze tijd: “Meester, gaat het U niet aan dat uw Kerk het zo slecht stelt? Dat wij zo een kleine groep geworden zijn met weinig inbreng in de wereld?”

Of nog anders gezegd: “Heer, doet het U niets dat de kerken leeglopen, dat de jongeren hebben afgehaakt en de ouderen te weinig overtuiging hebben? Raakt

het U niet dat overal mensen onder de voet gelopen worden en niet meetellen, dat er in deze wereld geen recht meer schijnt te zijn? Raakt het U niet dat onze wereld alleen nog hebzucht kent en weinig liefde? Kan het U niet schelen dat er zoveel gewelddadige oorlogen zijn, dat mensen worden verjaagd van hun grond of sterven van honger en ellende? Kan dat zomaar dat de stuurman slaapt, terwijl de leerlingen stuurloos zijn en vergaan?”

Ontwaakt zegt Jezus: “Waarom ben je bang? Heb je geen groter geloof?” En op zijn bevel gaat de wind liggen en wordt het meer rustig en stil. Jezus kent blijkbaar die angst niet, Hij weet zich veilig bij de Vader die altijd bij Hem is. Op dat moment leert Jezus hen te vertrouwen op God.

 

Ook vandaag maakt Jezus ons de opmerking: “Waarom zijn jullie zo bang? Hoe is het mogelijk dat je nog geen groter geloof bezit?”

En dan halen wij allerlei klachten aan om onze angst te rechtvaardigen.

Kinderen kunnen klagen: “Niemand kijkt naar mij om”.

Pubers kunnen klagen: “Iedereen is tegen mij, dus ben ik tegen hen”.

Twintigers kunnen klagen: “Wij krijgen geen werk, wij hebben geen toekomst”.

Dertigers zeggen: ”Wij zitten zo vast in de structuren van gezin en werk”.

Veertigers klagen: “Wij hebben het allemaal wel gezien”.

Vijftigers ervaren: “Op de arbeidsmarkt tel je op deze leeftijd niet meer mee”.

Zestigers constateren: “Wie zijn wij nog, want nu maken de jongeren de dienst uit”.

Zeventigers denken: “Voor mij hoeft het allemaal niet meer”.

En zo hoor je klacht na klacht, angst op angst.

Wat heeft de Bijbel ons vandaag te zeggen?

 

Waar waren jullie toen Jezus jullie leerde veel te betekenen voor elkaar als broers en zusters? Waar waren jullie toen Hij je liet kijken naar het prachtige onkruid op het veld en de vrije vogels in de lucht? Waar waren jullie toen Hij zo mooi vertelde over de goede Herder en de Barmhartige Samaritaan en de Verloren Zoon. Misschien zullen we dan beschaamd moeten antwoorden: we waren nergens. We zitten in de boot. Het stormt en we kunnen er niet tegen op. Hij moet opnieuw opstaan in onze boot en zeggen: “Zwijg stil, laat de wind gaan liggen”.

Zoek even de stilte, daar krijg je nieuwe uitzicht, een ander zicht op mensen…

Zicht op de vele goede mensen die zich inzetten voor de zaak van het evangelie, mensen die zich betrokken voelen bij het kerkgebeuren.

Zicht op mensen die zich gelovig opstellen, zowel biddend als actievoerend.

Zicht op mensen die gerechtigheid doen, tegen alle strevers naar rijkdom in.

Zicht op vredebrengers, op warmhartige mensen, op verzoeners.

Jezus heeft ze ook gezien en Hij heeft ze gelukkig geprezen in de acht Zaligsprekingen, waarmee wij het vandaag de dag nog kunnen en moeten doen.

Waarom dan zo bang zijn, beste lezers? Als wind en water Hem gehoorzamen, zouden mensen dat dan ook niet kunnen leren?  Dwars door elke barrière van twijfel en angst die ons beklemt en in paniek brengt. Het moet lukken.


Raymond Decoster